تاریخ : دوشنبه, 9 فروردین , 1400 16 شعبان 1442 Monday, 29 March , 2021
0

برای سی‌سخت و روایت‌های جا مانده‌اش از خط خبری رسانه‌هایی که نمی‌دانند حکایتِ رزم با بزم فرق دارد!

  • کد خبر : 34658
  • 29 مارس 2021 - 23:38
برای سی‌سخت و روایت‌های جا مانده‌اش از خط خبری رسانه‌هایی که نمی‌دانند حکایتِ رزم با بزم فرق دارد!
ما در اینجا با فقدان راویانِ تربیت شده برای ارائه‌ی روایت‌های صحیح و متناسب با بحران مواجه‌ایم. دقیق‌تر اینکه؛ رسانه‌های ما رسانه‌هایی در حد و اندازه‌ی بحران‌ها نیستند و نمی‌توانند تمایزی میان ارائه‌ی خدمات و کلنگ‌زنی‌ها در شرایط عادی با شرایط بحرانی قائل شوند!

به گزارش دنانیوز؛ رفعت کاظمی؛ اگر بحرانی چون زلزله‌ی سی‌سخت را به سه مقطعِ پیش، حین و پس از زلزله تقسیم کنیم و بخواهیم درباره‌اش بگوییم یا بنویسیم، ابتدایی‌ترین و ضعیف‌ترین نوع روایت همان چیزی‌ست که پس از زلزله‌ی ۲۹ بهمن در سطح استانی و ملی شاهد هستیم. یعنی یک خط ممتدِ رسانه‌ای که با تلاش برای سفیدنمایی، از اقداماتِ روزانه‌ای که توسط نهادهای مختلف در سی‌سخت انجام می‌شود، می‌گوید و نهایتاً در سطح ملی بزرگترین خبرگزاری دولتی نتیجه می‌گیرد که مدیریتِ بحران در این زلزله‌ آن‌قدر موفق بوده که می‌تواند به‌عنوان الگویی برای سایرین تجویز شود!

ما در اینجا با فقدان راویانِ تربیت شده برای ارائه‌ی روایت‌های صحیح و متناسب با بحران مواجه‌ایم. دقیق‌تر اینکه؛ رسانه‌های ما رسانه‌هایی در حد و اندازه‌ی بحران‌ها نیستند و نمی‌توانند تمایزی میان ارائه‌ی خدمات و کلنگ‌زنی‌ها در شرایط عادی با شرایط بحرانی قائل شوند و به همین خاطر است که می‌بینیم خط برجسته‌ی رسانه‌ای در این بحران همچنان با یک ادبیات مختص به شرایط عادی و از یک زاویه‌ی تکراری و ملال‌آور به صحبت‌های مدیران و اقداماتشان می‌پردازد و از آنجا که گلایه‌ها، دردودل‌ها و نارضایتی‌های مردمی و آنچه که در زیر پوست شهر رخ می‌دهد جایی در این روایت‌ها ندارد، ناگزیر می‌شوند که راهِ خود را در صفحات مجازی غیررسمی، برای روایت بجویند!

اگر روایت‌های صحیح، یعنی روایت‌های به موقع و به اندازه در یک بحران از سوی رسانه‌های رسمی وجود نداشته باشد و یا وجودشان کم‌‌عمق باشد، دیگر از آن پس، کمتر روایتی خواهد توانست اعتماد مردمی را به راویانِ رسمی و روایت‌هایشان بازگرداند.

آنچه مرا به نوشتنِ این سطور ترغیب کرده، انتقاد از یک یا چند رسانه و نحوه‌ی پرداختنشان به این بحران نیست. مسئله‌ی مهم‌تر برای من‌ این است که چرا همیشه صاحبان قدرت و ثروت می‌توانند جهتِ روایت‌ها را به نفع حفظ موجودیتِ خود تنظیم کنند؟ و چرا متولیان رسانه‌ای نتوانسته‌ و یا نخواسته‌اند که متخصص رسانه‌ در بخش‌های مختلف و برای شرایط گوناگون تربیت کنند؟ و چرا حریت و آزادگی، به یک خط غالب در فضای رسانه‌ای تبدیل نشده است؟ و چرا از گفتن درباره‌ی واقعیت‌ها واهمه داریم؟ و چرا دامانِ خود را از حول پرسش‌گری و گفتن‌ها و نوشتن‌های جسورانه‌ و غیرمعمول برمی‌چینیم؟ و…

آن‌قدر به این پرسش‌های مهم و در‌عین‌حال بدیهی و ابتدایی نپرداخته‌ایم که پس از چهار دهه که از عمر انقلاب اسلامی می‌گذرد با دیدن یک گزارش از روستایی به نام پیچاب، حیرت‌زده شده و با خود می‌گوییم آیا اینجا همان آخر دنیاست؟!

من به‌عنوان یک شهروند و فردی که روزانه‌ فضای رسانه‌ای استان را رصد می‌کند، تاکنون نتوانسته‌ام با اکثر روایت‌هایی که از زلزله‌ی سی‌سخت صورت گرفته ارتباط برقرار کنم. بطور مثال؛ برای من قابل هضم نیست که چرا وزیر کشور از پرداخت فلان مبلغ به زلزله‌زدگان می‌گوید اما افراد مطلعِ در میدان، از عدم پرداخت می‌گویند. آیا بررسی شکافِ به وجود آمده در این مسئله و شفاف‌سازی و مطالبه‌گری پیرامون آن به‌عهده‌ی رسانه‌ها نیست؟ و این تنها یک مصداق است و تو خود شرح حدیث بخوان از این مجمل..

انتهای پیام/

لینک کوتاه : http://denanews.ir/?p=34658

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.